Σύλλογος Γυναικών Καλλιθέας: «…8 Μάρτη Σύμβολο Αγώνα…»

«…8 Μάρτη Σύμβολο Αγώνα…Θα μας οδηγεί και τούτο τον αιώνα…»

Η 8η Μάρτη είναι μέρα αφιερωμένη στους σκληρούς απεργιακούς αγώνες των εργατριών για δουλειά με δικαιώματα και ανθρώπινα ωράρια εργασίας, που σήκωσαν το ανάστημα τους τον προηγούμενο αιώνα, απέναντι στην εργοδοσία και το κράτος της. Οι αγώνες αυτοί φωτίζουν και σήμερα την ανάγκη της οργάνωσης και πάλης των εργαζόμενων και άνεργων γυναικών, σπάζοντας τις αλυσίδες του ατομικού δρόμου, δυναμώνοντας το συλλογικό αγώνα για υγεία και ζωή με δικαιώματα.

111 χρόνια από την καθιέρωση της 8ης Μάρτη ως Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας από τη Διεθνή Συνάντηση Σοσιαλιστριών Γυναικών στην Κοπεγχάγη μετά από την πρόταση της Κλάρας Τσέτκιν, το μήνυμά της παραμένει ζωντανό και επίκαιρο γιατί η ανισοτιμία της γυναίκας ζει και βασιλεύει.

Η μεγάλη επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα και η πιο άγρια εκμετέλλευση με προπέτασμα την πανδημία αφήνει πίσω της χιλιάδες απολυμένες ή με αναστολή συμβάσεων, γενίκευση της ευελιξίας, της εντατικοποίησης, της τηλεργασίας. Τα ακανόνιστα ωράρια,τα δυσδιάκριτα όρια μεταξύ εργάσιμου και μη εργάσιμου χρόνου και η ανεργία επιδρούν στην υγεία των γυναικών (σωματική και ψυχική), κατακερματίζουν την προσωπική και οικογενειακή ζωή. Κάτω από αυτούς τους χειρότερους όρους της πανδημίας, αυξάνεται η αδυναμία να συνδυαστούν η μητρότητα και η εργασία.

Ο Σύλλογος Γυναικών Καλλιθέας ως μέλος της Ομοσπονδίας Γυναικών Ελλαδας (ΟΓΕ), μπροστά στην 8η Μάρτη, προβάλουμε τις διεκδικήσεις μας για το δικαίωμα των γυναικών στη σταθερή εργασία με μείωση του εργάσιμου χρόνου και με πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, με μέτρα Υγείας και Ασφάλειας στους χώρους δουλειάς, με μέτρα προστασίας του γυναικείου οργανισμού και της μητρότητας, αναδεικνύοντας ότι αποτελούν τις απαραίτητες πρϋποθέσεις της γυναικείας ισοτιμίας.

Βρισκόμαστε  στην πρώτη γραμμή του αγώνα ενάντια σε κάθε μορφής βία κατά των γυναικών, που εντείνει την ανισοτιμία τους και βάζει φραγμό στην ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών τους. 

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας σε όλες τις γυναίκες του καθημερινού μόχθου που έχουν υποστεί εκβιασμούς, σεξουαλική παρενόχληση, βία και κακοποίηση στους χώρους δουλειάς, στους χώρους όπου ζουν εργάζονται, σπουδάζουν, αθλούνται.

Οι καταγγελίες που είδαν το φως της δημοσιότητας το τελευταίο διάστημα άνοιξαν τον Ασκό του Αιόλου για ένα υποκριτικό κρεσέντο από την πλευρά της κυβέρνησης και των κομμάτων, των διάφορων μηχανισμών που βαδίζουν στα χνάρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης για δήθεν “στήριξη των γυναικών” προκειμένου να σπάσουν τη σιωπή τους και να μιλήσουν. Μας καλούν να «σπάσουμε τη σιωπή» για την ενδοοικογενειακή βία, τη σεξουαλική παρενόχληση ή κακοποίηση, αλλά να μη βγάλουμε άχνα για τις πολιτικές που τσακίζουν τη ζωή μας, να μην πούμε κουβέντα για την εργοδοτική και κρατική βία και καταστολή ενάντια στους αγώνες για τα δικαιώματά μας

Πίσω από τα κροκοδείλια δάκρυα τους κρύβεται η πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν οι νέες γυναίκες. Κρύβονται οι οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες που τις υποχρεώνουν να μη μιλήσουν. Γιατί βιώνουν είτε την εργοδοτική τρομοκρατία και την απειλή της ανεργίας, είτε τους εκβιασμούς των μεγαλοπαραγόντων του αθλητισμού, είτε τις πιέσεις του πανεπιστημιακού κατεστημένου. Κρύβεται η πραγματικότητα της εμπορευματοποίησης, του ανταγωνισμού που αποθεώνει την ατομικότητα έναντι της συλλογικότητας. Σ’ αυτές τις συνθήκες οι γυναίκες αναγκάζονται να μένουν σιωπηλές, να ψάχνουν για ατομική αντιμετώπιση κι ενός τέτοιου προβλήματος.

Οι κατευθύνσεις της Ευρωπαϊκής Χάρτας για την Ισότητα των φύλων στις τοπικές κοινωνίες αποτελεί τον δήθεν προοδευτικό μανδύα για να κρυφτεί η αντιλαϊκή πολιτική και για να εξισωθούν προς τα κάτω τα δικαιώματα ανδρών και γυναικών. Στο όνομα της «ισότητας» των φύλων καταργήθηκαν μια σειρά θετικά μέτρα όπως η απαγόρευση της νυχτερινής εργασίας σε κλάδους της βιομηχανίας, η πενταετής διαφορά στα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης των γυναικών και των ανδρών, που είχαν κατακτηθεί σε προηγούμενες δεκαετίες με τους αγώνες του εργατικού, αλλά και του ριζοσπαστικού γυναικείου κινήματος. Η εξίσωση των μισθών ανδρών και γυναικών, για την οποία γίνεται μεγάλη συζήτηση τα τελευταία χρόνια, δεν σημαίνει και αυξήσεις στους μισθούς των γυναικών.Η «ισότητα» που συμφέρει τα κέρδη των επιχειρηματικών κολοσσών είναι το τσάκισμα προς τα κάτω των μισθών και για τα δύο φύλα. 

Θέλουν να αποδεχτούμε μια ζωή με «ευκαιρίες» αντί με σύγχρονα κοινωνικά δικαιώματα και αυτό σημαίνει σύγχρονες δημόσιες και δωρεάν υπηρεσίες και υποδομές Υγείας, Παιδείας, Πρόνοιας, προσχολικής και ειδικής αγωγής, αθλητισμού, πολιτισμού, που θα είναι κατοχυρωμένες για όλες τις γυναίκες από το κράτος.  

Σπάμε τις αλυσίδες του ατομικού δρόμου. Δυναμώνουμε το συλλογικό αγώνα για υγεία και ζωή με δικαιώματα.

Το θάρρος, η αντοχή, η χειραφέτηση, η πραγματική  “ασπίδα προστασίας” απέναντι σε κάθε είδους πιέσεις και βία που δέχονται οι γυναίκες χτίζεται μέσα στο συλλογικό αγώνα για τις σύγχρονες ανάγκες μας, για να ξεριζωθεί το αγκάθι της εκμετάλλευσης και καταπίεσης που ξεσκίζει τις σύγχρονες δυνατότητες να ζήσουμε όπως μας αξίζει τον 21ο αιώνα.

Σύλλογος Γυναικών Καλλιθέας (μέλος της ΟΓΕ)

Μάρτης 2021