Παραμύθια και εικαστικές δημιουργίες των μαθητών του 9ου Δημοτικού Σχολείου της πόλης μας.

Ξεκινάμε το υπέροχο ταξίδι μέσα από τα παραμύθια και τις ιστορίες, σε αυτή τη δύσκολη εποχή που διανύουμε, παρουσιάζοντας τις δημιουργίες δυο μαθητών.

Δε φοβάμαι τον οδοντογιατρό.

Κάποτε σε ένα απόμακρο χωριό ζούσε μαζί με τους γονείς της η Αλίκη, ένα μικρό κοριτσάκι. Η Αλίκη ήταν πολύ γλυκατζού και ήθελε να τρώει συνέχεια γλυκά, καραμέλες και ζαχαρωτά. Οι γονείς της συνέχεια της έλεγαν ότι πρέπει να τρώει σωστά, να προτιμάει φρούτα και λαχανικά και να αποφεύγει τα γλυκά, γιατί δεν κάνουν καλό στον οργανισμό. Επίσης της έλεγαν ότι πρέπει να πλένει τα δόντια της με μεγάλη προσοχή τουλάχιστον το πρωί και το βράδυ.

 Η Αλίκη όμως ήταν «αγύριστο κεφάλι» και δεν άκουγε ποτέ κανέναν. Έτρωγε πολλά γλυκά και μάλιστα μερικές φορές κρυφά από τους γονείς της. Όσο για τα δόντια της, έλεγε ότι πάει να τα πλύνει και αυτή έπαιζε με το νερό και έκανε αστείες γκριμάτσες στον καθρέφτη.

Όλα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα η Αλίκη να δει ένα μαύρο σημάδι στο πίσω της δόντι. Τότε ήταν που φοβήθηκε για πρώτη φορά. «Λες να έχει χαλάσει το δόντι μου; Λες οι γονείς μου να είχαν δίκιο τελικά; Λες να μου πέσουν τα δόντια μου και να γίνω σαν τη γιαγιά μου; Τι θα κάνω; Δεν θέλω να πάω στον οδοντογιατρό. Δεν έχουμε εξάλλου εδώ». Αυτές οι σκέψεις την απασχολούσαν το βράδυ και δε μπορούσε να κοιμηθεί.

Δυστυχώς σε λίγες μέρες και ενώ οι σκέψεις δεν έφευγαν από το μυαλό της άρχισε να πονάει τοδόντι. Φοβόταν πολύ αλλά δεν ήθελε να το πει στους γονείς της , γιατί θα την μάλωναν που τόσο καιρό δεν τους άκουγε. Επίσης φοβόταν τον οδοντογιατρό. Πώς να ήταν άραγε; Άγριος με τεράστια τανάλια; Θα της φώναζε που έτρωγε γλυκά; Που δεν φρόντιζε τα δόντια της; Οι μέρες περνούσαν αλλά ο πόνος δεν έφευγε. Ίσα ίσα δυνάμωνε κιόλας, μέχρι που η Αλίκη δεν άντεχε άλλο. Αναγκάστηκε να μιλήσει στη μαμά της. Φυσικά και της τα έψαλε για τα καλά, όμως δεν την  πείραξε και τόσο γιατί ο πόνος από το δόντι ήταν μεγαλύτερος όπως και ο φόβος για τον οδοντίατρο.

Οι γονείς της έψαξαν να βρουν έναν οδοντίατρο για παιδιά στην γειτονική πόλη και έκλεισαν αμέσως ραντεβού. Όταν έφτασαν στο ιατρείο η Αλίκη φοβόταν να μπει, όμως οι γονείς της την παρότρυναν και την έπεισαν.

Μπαίνοντας στο ιατρείο γνώρισε τον γιατρό που της φάνηκε πολύ συμπαθητικός και τρυφερός, της έδειξε τον χώρο και τα εργαλεία του και της εξήγησε τι κάνει με το καθένα. Μετά την εξέτασε και της είπε ότι χρειάζεται ένα σφράγισμα και πως δε θα πονέσει πολύ. Αφού της έβαλε μια αλοιφή και μούδιασε το ούλο, ξεκίνησε τη διαδικασία του σφραγίσματος που δεν κράτησε πολύ ώρα. Στο τέλος μάλιστα ο γιατρός την ανεβοκατέβασε με την ειδική καρέκλα του ασθενή και η Αλίκη «πέταξε» από τη χαρά της.

Η Αλίκη μετά από αυτή την περιπέτεια σταμάτησε να φοβάται τον γιατρό  και τα εργαλεία του και αποφάσισε να μην τρώει τόσα γλυκά, να βουρτσίζει τα δόντια της καθημερινά και να ακούει τους γονείς της, γιατί το πάθημα της έγινε μάθημα.

Μυριάδη Αθηνά. 9ο Δημοτικό Καλλιθέας

Ο Muffin

Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε ένα σκυλάκι το οποίο ζούσε με την οικογένειά του σε ένα αγρόκτημα.

Ήτανε μικρό και άσπρο, είχε καφέ αυτάκια και ροζ μουσούδα. Είχε τρία αδερφάκια που με τα οποία έπαιζε όλη μέρα μαζί τους.

Μια μέρα που αυτό με την οικογένειά του πήγαιναν βόλτα αυτό μύρισε κάτι το οποίο του άρεσε, το ακολούθησε και είδε ότι ήταν κάτι φαγώσιμο. Όταν όμως κοίταξε πίσω του δεν είδε την οικογένειά του και έμεινε μόνο του. Όταν περιπλανιόταν  στο πάρκο δεν είχε να φάει ούτε να πιει νερό. Μια μέρα όταν εγώ με την οικογένειά μου πήγαμε μια βόλτα στο πάρκο, είδαμε κάτι πεσμένο στο έδαφος, πήγα με την αδερφή μου να δούμε τι είναι και ήταν ένα σκυλάκι, διψασμένο και πεινασμένο. Το πήγαμε στον κτηνίατρο και μας είπε ότι χρειάζεται νερό, φαγητό και ξεκούραση δύο βδομάδες. Εμείς θέλαμε να το κρατήσουμε για πάντα και έτσι έγινε. Οπότε σήμερα αυτό είναι το σκυλάκι μου που το ονομάζουμε Muffin.

Μίλκας Γιώργος. 9ο Δημοτικό Καλλιθέας