Μία άσπρη μέρα

«Να είχεν ο έρωτας σαΐτες!… να είχε βράχια… να είχε φωτιές… να τρυπούσε με τις σαΐτες του τα παραθύρια… να ζέσταινε τις καρδιές… να έστηνε τα βράχια του πάνω σταχιόνια….»

Ο έρωτας στα χιόνια (απόσπασμα) – ΑλέξανδροςΠαπαδιαμάντης            

Όλα είναι σιωπηλά, που και που ακούγεται το αλύχτισμα ενός σκύλου, όλα τα παράθυρα σκοτεινά, μόνο τα φώτα του δρόμου μας κρατούσαν εδώ και αρκετό καιρό παρέα, αυτή ήταν η μοναδική ζωή που υπήρχε.

Οι δρόμοι ήταν έρημοι, αρχίζουν και  πέφτουν οι πρώτες νιφάδες χορεύοντας ένα βαλς, τα φώτα στα παράθυρα άνοιξαν και όσο προχωρούσε η νύχτα, τόσο πύκνωνε το χιόνι.

Χιονίζει πάνω από τους έρημους δρόμους και τις πλατείες, πάνω από τις πολυκατοικίες μετα κλειστά διαμερίσματα, οι νιφάδες του χιονιού πέφτουν χορεύοντας και ξαφνικά το έρημο τοπίο αλλάζει.

Οι έρημοι δρόμοι γεμίζουν παιδικές φωνούλες και γέλια, στα πεζοδρόμια και στις πλατείες δεσπόζουν οι χιονάνθρωποι με πολύχρωμα κασκόλ… Χιονίζει ήσυχα και σιωπηλά.

Οι κουρτίνες ανάγουν στα κλειστά διαμερίσματα, κολλάνε πρόσωπα στα τζάμια και βλέπουν την αρμονία της φύσης. Χιονίζει…. Ελπίδα ίσως;;

Χιονίζει όλες τις όμορφες μέρες που ονειρευόμαστε να έρθουν, που τις περιμένουμε. Θαέρθουν άραγε; Εμείς οφείλουμε να τις περιμένουμε, οφείλουμε να τις χαρίζουμε στα παιδιά μας.

Όρθιοι πάντα στο φυλάκιο μας. Πόσο άλλαζε το τοπίο, έκρυβε την τόση ασχήμια του κόσμου.Τα πάντα έμοιαζαν μικρά ζαχαρωτά σε τούρτα παγωτό, μια απόκοσμη ομορφιά. Δεν θέλαμε να πατήσουμε το πυκνό χιόνι μην το λερώσουμε.

Το τοπίο ήταν παραμυθένιο, λαμποκοπούσε η πολιτεία εξαγνισμένη, φωνές, γέλια, χαρές πόσο καιρό είχαμε να ακούσουμε κλεισμένοι μέσα στα διαμερίσματα προσπαθώντας να ζήσουμε.

Και ξαφνικά βλέποντας τις νιφάδες του χιονιού να πέφτουν σαν μπαλαρίνες από τον ουρανό καταλαβαίνουμε ότι τίποτα δεν τελειώνει, ούτε σε μια μέρα, ούτε σε μια ζωή, πάντα κάπου σε κάποιο κλαδί κρέμεται η ελπίδα.

Για πρώτη φορά μια «Μήδεια» μεταμορφώνεται σε Αϊ Βασίλης χαρίζοντας στα παιδιά τα πιο όμορφα χαμόγελα. Μια μέρα που χαμογελούσαμε όλοι χωρίς να αναφερθούμε στον ιό που μας χάλασε την ζωή, μια μέρα κερδισμένη από την ζωή μας.

Για τον Πολιτιστικό Σύλλογο Πέζο:.

Μαίρη Λίπκοβιτς