ΕΛΜΕ Ν.Σμύρνης – Καλλιθέας – Μοσχάτου-Ταύρου: Όχι σε δημόσια σχολεία reality show…

Με ανοικτή τους επιστολή προς τους γονείς και τους κηδεμόνες, οι καθηγητές ενημερώνουν για «…επικίνδυνες και αντιδραστικές…» αλλαγές που έχουν δρομολογηθεί με το πολυνομοσχέδιο για την παιδεία που έχει προωθήσει το υπουργείο Παιδείας.
Παράλληλα ξεκαθαρίζουν ότι βρίσκονται απέναντι σε κάθε ζωντανή μετάδοση μαθήματος που κάνει την εκπαίδευση reality show, και καλούν σε κοινή πορεία «μάχης» για την επίτευξη της ισότιμης αντιμετώπισης των παιδιών στα δημόσια σχολεία.

Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ Ε.Λ.Μ.Ε. Ν.ΣΜΥΡΝΗΣ-ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ-ΜΟΣΧΑΤΟΥ-ΤΑΥΡΟΥ

Αγαπητέ γονέα,
Είμαστε οι δάσκαλοι του παιδιού σου
Σου απευθυνόμαστε άμεσα, αδιαμεσολάβητα, για να σου μεταφέρουμε την αγωνία μας για τις επικίνδυνες και αντιδραστικές αλλαγές που έχουν ήδη δρομολογηθεί για την Παιδεία και οι οποίες, αν εφαρμοστούν, θα αλλάξουν το δημόσιο σχολείο κάνοντάς το χειρότερο, πιο αυταρχικό, πιο αφιλόξενο και πιο δύσκολο.

Η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας (Υ.ΠΑΙ.Θ) εν μέσω καραντίνας προωθεί αυτές τις αλλαγές για όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, με το λεγόμενο πολυνομοσχέδιο-λαιμητόμο για την Παιδεία, ένα από τα πολλά πολυνομοσχέδια που προώθησε η κυβέρνηση στο διάστημα του εγκλεισμού μας. Παράλληλα, και ενώ έχει ήδη εφαρμοστεί παράτυπα και καταχρηστικά -με προφορικές εντολές κι ανυπόγραφες οδηγίες- η τηλεκπαίδευση, το Υ.ΠΑΙ.Θ αναγγέλλει πρώτα δημόσια τη μετάδοση και βιντεοσκόπηση ουσιαστικά των μαθημάτων και έρχεται, για πολλοστή φορά εκ των υστέρων, να περάσει τροπολογία μέσα σε άσχετο νομοσχέδιο για να τα νομιμοποιήσει, αποδεικνύοντας έτσι πως θεωρεί τη νομιμότητα περιττή και πως μπορεί να την προσαρμόζει στις ήδη ειλημμένες αποφάσεις του.

Οι διατάξεις αυτού του πολυνομοσχεδίου ανάμεσα στα άλλα διαμορφώνουν ένα σχολείο δυσκολότερο αυξάνοντας τα εξεταζόμενα μαθήματα, το μέσο όρο προαγωγής από 9,5 σε 10 ανά τάξη και σε 13 για το γενικό μέσο όρο. Μπορεί κάποιος να σκεφτεί πως αυτό είναι καλό γιατί ανεβάζει το επίπεδο των μαθητών που προάγονται. Όμως, αγαπητέ γονέα, μη γελαστείς! Αν ήθελε το Υ.ΠΑΙ.Θ να βελτιώσει το επίπεδο του σχολείου και των μαθητών, θα προσλάμβανε καθηγητές για να καλύψει τα 30.000 μόνιμα κενά αντί να μετακινεί τους ήδη υπάρχοντες σε 3 και 4 σχολεία και να προσλαμβάνει αναπληρωτές τον Νοέμβριο ή και τον Δεκέμβριο. Θα μείωνε τον αριθμό ανά τάξη. Θα άλλαζε τα απαράδεκτα σε πολλές περιπτώσεις σχολικά βιβλία, θα βελτίωνε την υλικοτεχνική υποδομή, θα ξεκινούσε από την αρχή της χρονιάς την ενισχυτική διδασκαλία για όσους μαθητές το έχουν ανάγκη. Τώρα απλώς αποφασίζει να κόψει περισσότερους πλήττοντας κυρίως τους «μαθητές του τελευταίου θρανίου», τους πιο αδύναμους, αυτούς που χρειάζονται περισσότερη υποστήριξη.

Σε αυτή τη λογική κινείται και η τράπεζα θεμάτων, μια διαδικασία μίνι Πανελλαδικών σε κάθε τάξη του Λυκείου, που θα εξετάζει τους μαθητές από μια δεξαμενή θεμάτων, με θέματα διαλεγμένα στην τύχη, διαφορετικά σε κάθε σχολείο, που θα τα διορθώνουν πάλι τυχαία διαλεγμένοι διορθωτές από άλλα σχολεία της Περιφέρειας. Έτσι αποσυνδέεται η διδασκαλία από την αξιολόγηση του μαθητή και παραγνωρίζονται οι ιδιαίτερες εκπαιδευτικές ανάγκες που έχει κάθε τάξη. Ο δάσκαλος της τάξης χάνει κάθε παιδαγωγική ελευθερία να ασχοληθεί πιο επίμονα με τις δυσκολίες που έχουν οι μαθητές του κάθε φορά, καταλήγοντας απλά να λύνει ασκήσεις στον πίνακα για να προετοιμάσει τις εξετάσεις. Το αποτέλεσμα είναι να δυσκολεύει κάθε χρονιά η προαγωγή στην επόμενη τάξη και όλο και λιγότεροι να συνεχίζουν τη φόιτηση στο σχολείο και παράλληλα να πολλαπλασιάζονται τα φροντιστήρια. Τον ίδιο σκοπό εξυπηρετεί και το ηλικιακό όριο των 17 ετών για την εγγραφή στα ΕΠΑΛ, που πετάει έξω από το σχολείο το 1/3 των μαθητών που είναι ενήλικες και ψάχνουν μια δεύτερη ευκαιρία, ενώ παράλληλα αφαιρεί πλέον το δικαίωμα σε όποιον έχει απολυτήριο Λυκείου να αποκτήσει και μια τεχνική ειδικότητα.

Αυτό το σχολείο ταιριάζει γάντι με την πειθάρχηση και την υπακοή που τόσο συχνά πια ακούμε πως οφείλουμε στους κανόνες και τις υποδείξεις. Η στρατηγική της υπακοής και της πειθάρχησης στο σχολείο υλοποιείται μέσω του πολυνομοσχεδίου με την αυστηροποίηση των ποινών, την επαναφορά της αναγραφής της διαγωγής στο απολυτήριο και τις κάμερες στην τάξη.

Και μιλώντας για κάμερες…

Μέσα στην υγειονομική κρίση και τον εγκλεισμό μας στα σπίτια, η υπουργός Παιδείας κατά δήλωσή της, είδε μια ευκαιρία: να προχωρήσει το σχολείο «ένα βήμα μπροστά», στην εποχή της τηλεκπαίδευσης, της κάμερας και της διαδικτυακής πλατφόρμας! Δε χρειάζεται να σου μιλήσουμε, αγαπητέ γονέα, για την επιτυχία αυτού του εγχειρήματος, για την οποία καμάρωνε το ΥΠΑΙΘ από τις πρώτες κιόλας μέρες εφαρμογής του: πλατφόρμες που δε δούλευαν, συνδέσεις που σέρνονταν και μαθήματα με συνεχή κενά, σου είναι γνωστά από πρώτο χέρι. Δε θα αναπτύξουμε καν την παιδαγωγική πλευρά του θέματος. Κανείς με στοιχειώδη παιδαγωγική κατάρτιση δεν μπορεί να υποστηρίξει με επιχειρήματα πως η τηλεκπαίδευση μπορεί να αντικαταστήσει τη δια ζώσης. Εξάλλου ούτε η ίδια η Υπουργός αποτόλμησε να το πει…., επιχειρεί όμως να το κάνει… μέσω της σύγχρονης τηλεκπαίδευσης με πάροχο την εταιρεία CISCO, τον παγκόσμιο κολοσσό ΙΤ και δικτύωσης. Μπορεί μάλιστα κάποιος να επιχειρηματολογήσει για το κακό που αυτή προξενεί.

Όμως εμείς θα σταθούμε στο δικαίωμα κάθε παιδιού να έχει ίσες ευκαιρίες στην εκπαίδευση. Και γι’ αυτό δεν αρκεί να έχει έναν κωδικό για να μπεί σε μια πλατφόρμα. Δεν αρκεί καν να του εξασφαλιστεί -που δεν του εξασφαλίζεται- υπολογιστής και σύνδεση στο διαδίκτυο. Απαιτείται η φυσική του παρουσία στην τάξη, και η δική του και του εκπαιδευτικού. Και από αυτήν ακριβώς την υποχρέωσή του προσπαθεί το υπουργείο να ξεφύγει για να κάνει μείωση του εκπαιδευτικού προσωπικού, για να μην κάνει διορισμούς μονίμων και προσλήψεις αναπληρωτών εκπαιδευτικών. Και επιδιώκει να αντικαταστήσει τη φυσική τάξη όσο μπορεί με την κάμερα.

Όμως αυτό, αγαπητέ γονέα, όχι μόνο δε γίνεται, αλλά εγκυμονεί κινδύνους για την ομαλή ψυχοπνευματική ανάπτυξη του παιδιού και του εφήβου.
Η αίθουσα διδασκαλίας και το μάθημα δεν πρέπει να παραβιάζονται από κανένα μάτι, κανένα αυτί, καμιά παρουσία τρίτου προσώπου. Το σχολικό μάθημα δεν είναι ακαδημαϊκή διάλεξη, δεν είναι ανακοίνωση σε επιστημονικό συνέδριο. Το σχολικό μάθημα δεν παράγεται από μια επιστημονική αυθεντία, αλλά από όλη την τάξη. Δεν παράγεται μόνο από τον εκπαιδευτικό, αλλά και από όλα τα παιδιά.

Ο/η εκπαιδευτικός δεν απευθύνεται σε ένα απρόσωπο και ανώνυμο ακροατήριο από ένα χειρόγραφο που έχει μπροστά του. Απευθύνεται σε όλα τα παιδιά μαζί, αλλά και σε καθένα χωριστά, κάνει το μάθημα μαζί με όλα τα παιδιά, αλλά και με το καθένα χωριστά. Τα προτρέπει να συμμετάσχουν, να μιλήσουν, να τολμήσουν να κάνουν λάθη, να μάθουν. Και αυτό δεν γίνεται με κάμερες και μικρόφωνα. Απλώς ας αναλογιστεί ο καθένας μας πώς νιώθει όταν θέλει να πει κάτι και κάποιος του βάζει ένα μικρόφωνο μπροστά του ή τον βιντεοσκοπεί με ένα κινητό τηλέφωνο.

Η κάμερα, το κινητό και η βιντεοσκόπηση μέχρι πριν δυο μήνες, με οδηγία της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, απαγορευόταν και τιμωρούνταν από το νόμο. Ξαφνικά αναδεικνύονται σε «παιδαγωγικά εργαλεία», τα οποία υποσκάπτουν την εκπαιδευτική διαδικασία. Η κάμερα στην τάξη και το μάθημα μπροστά σε μια οθόνη εξυπηρετούν άλλους σκοπούς που συνδέονται με την κακόφημη ¨αξιολόγηση¨ που συμπεριλαμβάνεται στο πολυνομοσχέδιο, την χειραγώγηση και την πειθάρχηση του εκπαιδευτικού στις όποιες εντολές του υπουργείου, χωρίς δυνατότητα κρίσης ή διαφωνίας υπό την απειλή της μισθολογικής και βαθμολογικής στασιμότητας, της τιμωρίας και της απόλυσης. Θέλει να εισάγει στη λογική της αστυνόμευσης και της τιμωρίας τόσο τους εκπαιδευτικούς λειτουργούς όσο και τους αυριανούς πολίτες, σημερινούς μαθητές, από τα γεννοφάσκια τους ακόμα. Να συνηθίσουν στην ιδέα της μόνιμης εποπτείας από κάποιον, να τη θεωρήσουν δεδομένη και φυσιολογική και τελικά να την αποδεχτούν. Γιατί ξέρουν καλά όλοι αυτοί πως δάσκαλος χειραγωγούμενος και φοβισμένος δε μπορεί να διαμορφώσει πολίτες με ελεύθερη κρίση, άποψη και θάρρος που θα διεκδικούν το δίκιο τους και θα παλεύουν γι’ αυτό.

Γι’ αυτό, αγαπητέ γονέα, σου λέμε ευθέως:

Το θέμα της ζωντανής μετάδοσης του μαθήματος μας βρίσκει κάθετα αντίθετους. Δε θα αποδεχθούμε να γίνουν τα σχολεία σπίτια του Μεγάλου Αδελφού και η εκπαιδευτική διαδικασία reality show. Είναι αντιπαιδαγωγικό, παράνομο και επικίνδυνο. Είμαστε εκπαιδευτικοί και υπηρετούμε το ανοικτό δημόσιο σχολείο για όλους τους μαθητές. Λογικές που λένε ότι ο καθένας μπορεί να έρθει αν θέλει, όποτε θέλει και αν δε νιώθει καλά να κάτσει σπίτι και να δει το μάθημα στο κινητό του, μας βρίσκουν αντίθετους. Δεν θα επιτρέψουμε να δημιουργηθεί ένα σχολείο πολλών ταχυτήτων και να μετατραπεί η τηλεκπαίδευση σε κανονικότητα. Αν ένα παιδί δε μπορεί να παρακολουθήσει το μάθημα δεν είναι ατομική του ευθύνη. Έχει ευθύνη η Πολιτεία να εξασφαλίσει τις αναγκαίες συνθήκες για να το περιθάλψει αν νοσήσει, και παράλληλα να εφαρμόσει την κατ΄ οίκον διδασκαλία για να αναπληρώσει την ύλη. Ζητάμε όλα τα παιδιά να έχουν την ίδια πρόσβαση και ίσες ευκαιρίες σε ουσιαστική και όχι εικονική εκπαίδευση.

Αγαπητέ γονέα,

Είμαστε οι δάσκαλοι του παιδιού σου.

Αυτοί που τα παπαγαλάκια στα κανάλια προσπαθούν να σε πείσουν πως είναι αδιάφοροι, τεμπέληδες, βολεμένοι από την πανδημία, που πληρώνονταν χωρίς να δουλεύουν και που φοβούνται την αξιολόγηση και τη βιντεοσκόπηση γιατί θα φανεί πως δεν ξέρουν τη δουλειά τους.
Όμως εσύ μας γνωρίζεις. Γνωρίζεις την προσπάθεια και το ενδιαφέρον μας.
Μαζί έχουμε δώσει στο παρελθόν μάχες για το δημόσιο σχολείο. Μαζί έχουμε φωνάξει χτυπώντας τις πόρτες των, κατά κανόνα κουφών, «αρμοδίων» που αποδεικνύονται μονίμως αναρμόδιοι, μαζί έχουμε κινητοποιηθεί, μαζί έχουμε διεκδικήσει. Για τις μεταφορές των μαθητών, τα σχολικά βιβλία, για την κάλυψη των κενών στα σχολεία, για την κατάργηση της τράπεζας θεμάτων λίγα χρόνια πριν. Μαζί ζήσαμε και ζούμε τη σκληρή λιτότητα των μνημονίων.
Μαζί θα χρειαστεί να δώσουμε και αυτή τη μάχη για τη δημοκρατία και την ισότιμη αντιμετώπιση όλων των παιδιών μέσα στο σχολείο.

Σε αυτή την προσπάθεια δεν περισσεύει κανείς μας.

Με εκτίμηση και απόλυτη συναίσθηση του ρόλου μας και της ευθύνης μας

Ένωση Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης (ΕΛΜΕ) Νέας Σμύρνης – Καλλιθέας – Μοσχάτου-Ταύρου