Γρηγόρης Λαμπράκης

Στην Ελλάδα του 1963 η λέξη «ειρήνη» ήταν απαγορευμένη. Αν τολμούσες να την προφέρεις, έστω να την γράψεις, τα στοιχεία σου κατέληγαν σε φάκελο της Ασφάλειας. Αυτό, στην Ελλάδα του ΝΑΤΟ, του Παλατιού, της ΕΡΕ και των υπόλοιπων αστικών δυνάμεων, σήμαινε απόλυση, στέρηση διαβατηρίου, ανάκριση σε κάποιο αστυνομικό τμήμα, συνεχής παρακολούθηση από τους χαφιέδες του κράτους και του παρακράτους.

Είναι η εποχή κατά την οποία οι ΗΠΑ του Τζων Φ.Κένεντι βρίσκονται σε πολεμική φρενίτιδα: αναπτύσσουν συνεχώς το πυρηνικό τους οπλοστάσιο ως υπενθύμιση απειλής απέναντι στην ΕΣΣΔ και τον σοσιαλιστικό κόσμο, πραγματοποιούν σειρά πυρηνικών δοκιμών στον Ειρηνικό, τα εξοπλισμένα με πυραύλους polaris υποβρύχια τους αρμενίζουν σε Ατλαντικό και Μεσόγειο έτοιμα να εξαπολύσουν το θάνατο, ενώ σε μια σειρά χώρες (συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας) στήνουν και εξοπλίζουν στρατιωτικές βάσεις.

Σε ολόκληρο τον κόσμο, με την στήριξη της Σοβιετικής Ένωσης και των σοσιαλιστικών χωρών, αρχίζει σταδιακά να αναπτύσσεται ένα αντιπολεμικό κίνημα. Το σύνθημα του «αφοπλισμού» ακούγεται από την Ιαπωνία μέχρι τη Βρετανία, ενώ οι αντιπρόσωποι της ΕΣΣΔ στον ΟΗΕ και στα διεθνή φόρα θέτουν το ζήτημα της κούρσας των εξοπλισμών.

Από το Λονδίνο, ο νομπελίστας μαθηματικός και φιλόσοφος, πρωτοπόρος του κινήματος για τον πυρηνικό αφοπλισμό, Μπέρτραντ Ράσελ προειδοποιεί για τον κίνδυνο ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος: «Αποτελεί προσβολή για την αξιοπρέπεια κάθε ατόμου η προετοιμασία μιας καθολικής σφαγής».

Την ίδια περίοδο στην Ελλάδα, στην προμετωπίδα του αγώνα ενάντια στον πόλεμο μπαίνει ένας γιατρός και αθλητής. Ο Γρηγόρης Λαμπράκης. Αντιπρόεδρος της Επιτροπής για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη και βουλευτής της προδικτατορικής ΕΔΑ, ο Λαμπράκης αναδεικνύεται πρωταγωνιστής του αγώνα ενάντια στους ιμπεριαλιστές, ενάντια στην πρόσδεση της Ελλάδας στο αμερικανονατοϊκό στρατιωτικό άρμα, ενάντια στο ίδιο το εκμεταλλευτικό σύστημα που γεννά τους πολέμους και την δυστυχία. ‘Ετσι, γίνεται στόχος για το αστικό κράτος και τα παρακρατικά του πλοκάμια.

Ο άνθρωπος που στις 21 Απρίλη 1963 πραγματοποίησε την απαγορευμένη Πορεία Ειρήνης και που ένα μήνα αργότερα επιχειρεί την πρώτη συγκέντρωση της Επιτροπής Ειρήνης στη Θεσσαλονίκη, πρέπει να πεθάνει. Πρέπει να δολοφονηθεί έτσι, ώστε το φιλειρηνικό, ταξικό κίνημα, ολόκληρος ο ελληνικός λαός, να πάρει το μήνυμα: Να τι παθαίνει όποιος τα βάζει με το αστικό πολιτικό κατεστημένο και τους υπερατλαντικούς του συμμάχους! 

Σήμερα, το αγωνιστικό παράδειγμα του Γρ. Λαμπράκη και των συναγωνιστών του, παραμένει ζωντανό και επίκαιρο, οι ιμπεριαλιστές συνεχίζουν, ακόμη πιο λυσσασμένα, τη γη να ξαναμοιράζουν και με των λαών το αίμα τα σύνορα να χαράζουν.

Η φωτιά των ιμπεριαλιστικών πολέμων μαίνεται και ο κίνδυνος κλιμάκωσης τους είναι άμεσος. Για τα κέρδη των μονοπωλίων και του μεγάλου κεφαλαίου, οι ιμπεριαλιστές είναι έτοιμοι ανά πάσα στιγμή να γκρεμίσουν ότι έχει αφήσει όρθιο η ειρήνη τους. Μια «ειρήνη» που οι λαοί τη βιώνουν με το πιστόλι να σημαδεύει τον κρόταφο τους. 

27 Μάη 1963   Ώρα 01.22 πρωινή

Ο Γρηγόρης Λαμπράκης, μετά από πέντε μέρες άνισου αγώνα στην εντατική, χάνει τη μάχη για τη ζωή. Είχε δεχθεί δολοφονική επίθεση στη διάρκεια συγκέντρωσης για την Ειρήνη στη Θεσσαλονίκη στις 22/5.

Χτυπήθηκε με λοστό στο κεφάλι από τον Μανώλη Εμμανουηλίδη, που επέβαινε σε τρίκυκλο το οποίο οδηγούσε ο Σπύρος Γκοτζαμάνης. Και οι δύο ήταν άνθρωποι του υποκόσμου, μέλη της αντικομμουνιστικής οργάνωσης Καρφίτσα, την οποία καθοδηγούσε η χωροφυλακή και η Ασφάλεια Θεσσαλονίκης.

Ο Γρηγόρης Λαμπράκης ο παλιός βαλκανιονίκης, υφηγητής της Ιατρικής Σχολής στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, συνεργαζόμενος βουλευτής με την ΕΔΑ και ηγετική μορφή του κινήματος της Ειρήνης (αντιπρόεδρος της ΕΕΔΥΕ και ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Επιτροπής για τη Βαλκανική Συνεννόηση) θα χάσει τη μάχη με τη ζωή.

Στις 9 Ιούνη ο Κώστας Βάρναλης δημοσίευσε στην «Αυγή» ποίημα αφιερωμένο στον Γρηγόρη Λαμπράκη με τον τίτλο «Στον εθνικό ήρωα Λαμπράκη». 
Αργότερα το ποίημα δημοσιεύτηκε στη συλλογή του «Ελεύθερος κόσμος»

Στον ήρωα Λαμπράκη

Σε φάγαν οι φασίστες σκύλοι, Ελλάδα,
με μάσκα ή χωρίς μάσκα, ξένοι, ντόπιοι.
Εσύ ’σουνα, Λαμπράκ’, η αιώνια Ελλάδα,
φως, αρετή, παλικαριά και πρώτος!

Χρόνια και χρόνια, Μάνα οι δουλεμπόροι
σε σούρνανε στη λάσπη και στη νύχτα.
Μα στα κόκαλα μέσα των παιδιώ σου
λαμπάδιαζεν η πάναγνη τιμή σου.

Τ’ άδικον αίμα του παλικαριού μας
κοκκίνισε πελάη, βουνά και κάμπους,
ανάστησε τ’ αρχαία σου μεγαλεία,
Μάνα – πατρίδα, Μάνα – ελευτερία.

Αθάνατε λαέ, της Ιστορίας
εσύ τα περασμένα κι αυριανά!
Δεν άφησες τον ήρωα να πεθάνει.
Απ’ τον τάφο του η νέα ζωή σου αρχίζει.

Όχι κλάμ’, αναστάσιμες καμπάνες
για τη μεγάλη της οργής σου νίκη.
Έδειξες στον οχτρό τη δύναμή σου,
ξέροντας ποιος και πούθε σε χτυπάει.

-επιμελεια Γιωργος Αντωνακακης πηγη”αλτ.gr;‘